Twaalf jaar lang ben ik met heel veel plezier lid ben geweest van een zang- en danstheater. Mijn restklachten zorgden ervoor dat ik in november 2024 besloot daarmee te stoppen. Ik had teveel hersteltijd nodig van optredens en later ook van de repetities.
Ik speelde al een poosje met de gedachte om te gaan golfen. Mijn gezin speelt al jaren en het spel intrigeert mij. Daar komt bij dat een golfbaan over het algemeen een rustige plek is waar je uren buiten bent. Perfecte sport (ja mensen, het is een sport ;-)) voor mij dus! In september 2024 heb ik mijn baanpermissie gehaald, in het voorjaar daarop gestart met lessen en spelen. En toen sloeg het toe: mijn bloedfanatisme. Want naast dat golfen wilde ik ook meer doen aan krachttraining. De trainingen die ik deed leverden niet veel meer op. Online perfecte cardio-aerobicslessen gevonden; top. Maar pilates uitproberen kriebelde ook al een poosje. Dus dat plak ik er dan gewoon aan vast.
Het gevolg van deze ambitie? Vier keer per week minimaal half uur wandelen, vijf keer per week half uur cardio-aerobics met half uur pilates, minstens één keer per week oefenen op de golfbaan of ronde spelen. Mja. Als ik het zo achter elkaar zet klinkt het inderdaad als een recept voor ellende. Wat dus ook gebeurde. Op een mooie woensdag waarop ik eerst een kleine liter plasma doneerde, vervolgens ging oefenen op de golfbaan en daarna nog een uur les had. Na mijn les wilde ik nóg een half uurtje oefenen maar omdat het terras ook verleidelijk was zag ik daar toch vanaf (wederom, ik realiseer mij nu ik dit typ hoe volslagen idioot dit is geweest). Dat terras heb ik echter nooit gehaald: voor de deur van het clubhuis werd ik enorm duizelig. Ik zakte in elkaar en was even van de wereld. Dat leverde wel wat spektakel op: zeven golfers hadden zich om mij heen verzameld en ik heb even met een centralist van 112 gebabbeld. Dat vonden ze nodig, blijkbaar.
Moet gezegd: ik had die dag waarschijnlijk te weinig gegeten. Door al dat sporten had ik continu buikspierpijn, een volle maag voelde daardoor niet fijn. Het was dus waarschijnlijk een combinatie van dingen waardoor het even mis ging. Het voordeel van op een golfbaan onwel worden is dat er meestal wel een arts in de buurt is. Toen ik bijkwam stonden er twee naast mij dus ik was in heel goede handen. En het leverde mij ook een inzicht op: nieuwe dingen uitproberen: prima. Fanatiek zijn: ook goed. Maar in godsnaam, houd eens op met dat altijd allemaal tegelijk te willen.
Ben je benieuwd hoe ik het sindsdien aanpak? Of herken je dit bij jezelf en heb je nog geen goede manier gevonden om jouw fanatisme in evenwicht te brengen met je belastbaarheid? Laat het mij weten, ik denk graag met je mee!
Reactie plaatsen
Reacties