Nadat ik was uitgevallen en startte met re-integreren kreeg ik deze vraag bijna dagelijks. Inmiddels gelukkig niet meer, maar ik ontmoet vaak nieuwe mensen. En dan popt ie vroeg of laat altijd weer op.
Maar hoe is het nou zover gekomen? De grap is: ik ben het deels vergeten. Mijn omgeving haalt vaak voorvallen aan die ik allang van de harde schijf heb verwijderd. Zo was ik een poos geleden uit eten met één van mijn oud-werkgevers. "Jij bent ook nog een keer met de fiets gevallen, op weg naar huis, dat weet ik nog." Hij wel. Ik niet, dus 😅. En ergens is dat ook goed, want blijven hangen in "Waarom is mij dit nou overkomen?"? Ik geloof niet dat je daar als mens perspectief uit haalt.
Wat ik er nog van weet:
1. Rond mijn achtste met mijn fiets tegen een muur geknald tijdens het buitenspelen. Buiten westen, gat in het hoofd. Blinde paniek, vooral toen ik de artsen tijdens het hechten over een kroontje hoorden praten 🤴. Ik zag een metalen ring met stevige punten voor mij. Feestelijk...
2. Op mijn 44e vloog een deur hard tegen mijn hoofd. Ik hielp achter de schermen bij een theatervoorstelling van kinderen. En die zijn wild. Weet ik inmiddels uit ervaring. Hier ben ik echter goed van hersteld: egale grijze massa op de scan ✅.
3. Twee jaar later deed ik 'ff' een boodschap in de supermarkt. Twee pizzadozen, daarop twee salades. En dan zie je dus niet meer wat er onder je ligt. In dit geval een druif, waar ik hard over uitgleed. Valreflex werkte wel, maar die pizza's waren blijkbaar ook belangrijk om te beschermen. Hoofd vol op de tegels. Net gestart in nieuwe baan en dus geen tijd genomen voor herstel - tot het echt moest. Maar toen was het leed al geleden... 🤕.
4. Vier maanden daarna (eerste week corona lockdown) viel ik flauw in de badkamer. Resultaat dit keer: gebroken kaak. En wéér een fikse klap op het hoofd.
Mooi lijstje wel, al zeg ik het zelf 🙈. Ja, natuurlijk is het k*t. Het zet alles op zijn kop. Ik was bang, strijdbaar, eenzaam, verdrietig. Besefte mij langzaam dat ik misschien nooit meer de oude zou worden. En het ergste: het duur heel, héél lang voor je dat doorhebt en eraan toe kunt geven.
Maar ik ben een positief mens. Ik heb de weken waarin ik door die gebroken kaak niet kon eten, kleurcollages gepost van mijn vloeibare voedsel. En kon de humor daar nog van inzien, ook 😄.
En: ik heb van mijn vloek, mijn zegen gemaakt. Mijn ervaring met het krijgen van PCS, de weg naar herstel, reacties van je omgeving: ze hebben allemaal bijgedragen aan de gereedschapskoffer die ik nu heb. Uit die koffer haal ik veel instrumenten die ik kan inzetten bij het ondersteunen van mensen naar en in hun werk. Die route had ik zonder PCS nooit gekozen. En eerlijk is eerlijk: ik had hem ook voor geen goud willen missen. 💖
Hoe is dat voor jou? Heb jij iets moois kunnen halen uit een vervelende gebeurtenis in je leven? Laat het mij weten in de comments!
Reactie plaatsen
Reacties